„Widzimy wiele dziwnych rzeczy, gdy ludzie wybierają się na piesze wędrówki, na przykład brak przygotowania na pogodę lub brak wystarczającej ilości wody… ale czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy” – napisał we wtorek departament w poście na Facebooku,  pokazującym zdjęcia lustrzanej konstrukcji.

Monolit został odkryty w weekend w pobliżu Gass Peak na północ od Las Vegas.

Filar przypomina te, które pojawiły się na całym świecie wkrótce po odkryciu pod koniec 2020 roku 3-metrowego srebrnego monolitu przez załogę helikoptera lecącego nad pustynią w Utah. Podobne konstrukcje pojawiły się na szczycie góry w Kalifornii, w lesie w Rumunii i na wyspie Wight u południowego wybrzeża Anglii.

Od 2021 r. liczba odkryć znacznie spadła, ale w marcu tego roku Craig Muir mieszkający w hrabstwie Powys w Walii natknął się na jedną z nich podczas spaceru. Powiedział BBC „wydaje się, że konstrukcja wygląda na solidną„.

„Wokoło nie było żadnych wyraźnych śladów i można by pomyśleć, że coś takiego spowodowałoby duży bałagan w trakcie budowy” – powiedział.

Jeśli chodzi o ten znaleziony na szlaku turystycznym w Las Vegas, użytkownicy mediów społecznościowych twierdzili, że monolit nie jest nowy.

„Każdy, kto mieszka po zachodniej stronie, widzi to co tydzień” – można przeczytać w jednym z komentarzy pod postem LVMPD na Facebooku. „Tak! Widzę to od lat” – napisał inny w odpowiedzi wśród postów żartujących na temat kosmitów, żartów i tego, że może to być portal do innych wymiarów.

„Obeliski mają nieznaną moc i cel. Myślę, że to dzieło człowieka, ale kosmici wciąż są wśród nas. Miej oczy otwarte i aparaty w pogotowiu” – napisał jeden z użytkowników.

Inni zakładali, że jest to dzieło sztuki, coś, co spekulowano na temat poprzednich monolitów.

Handlarz dziełami sztuki David Zwirner w 2020 r. argumentował, że monolit w Utah był dziełem zmarłego rzeźbiarza Johna McCrackena i że w jakiś sposób został zainstalowany po jego śmierci w 2011 r. Później wycofał się z tej teorii, mówiąc: „Kiedy przyjrzysz się uważnie zdjęcia… zobaczysz nity i śruby, które nie są zgodne z tym, jak John chciał, aby jego dzieło było skonstruowane. Był perfekcjonistą”.

Policja w Las Vegas stwierdziła, że pozostawi odkrycie internetowym detektywom, aby „zajęli się tą sprawą”.

Artykuł Kosmici, artyści czy dowcipnisie? Tajemnicza konstrukcja na pustyni w USA pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Korzystając z dyfrakcji promieni rentgenowskich i spektroskopii w podczerwieni, zespół naukowców z Francji i Wielkiej Brytanii wykrył w tym kultowym dziele rzadki związek mineralny. Jak wynika z badań opublikowanych niedawno w czasopiśmie Journal of the American Chemical Society, odkrycie rzuca nowe światło na sposób malowania dzieł z początku XVI wieku.

Wraz z białym pigmentem ołowiowym i olejem w podstawowej warstwie farby znaleziono związek znany jako plumbonakryt. W badaniu opublikowanym w 2019 roku zidentyfikowano ten minerał w kilku XVII- wiecznych dziełach Rembrandta, ale badacze natknęli się na niego w dziełach z okresu włoskiego renesansu aż do ostatniej publikacji naukowców.

Toksyczny plumbonakryt tworzy się, gdy tlenki ołowiu łączą się z olejem. Z badania wynika, że ​​mieszanie tych dwóch substancji na palecie to technika stosowana później przez artystów, takich jak Rembrandt, aby pomóc farbie wyschnąć. Wykrycie rzadkiego związku w „Mona Lisie” sugeruje, że Leonardo mógł być pierwotnym prekursorem tej techniki – powiedział Gilles Wallez, autor najnowszego badania i profesor na Uniwersytecie Sorbona w Paryżu, który był także współautorem raportu za 2019 rok .

„Wszystko co pochodzi od Leonarda, jest bardzo interesujące, bo był oczywiście artystą, ale był też chemikiem, fizykiem – miał  mnóstwo pomysłów i był eksperymentatorem… próbującym udoskonalić wiedzę” – powiedział Wallez.

„Za każdym razem, gdy odkrywasz coś na temat jego procesów, odkrywasz, że wyraźnie wyprzedził swoje czasy” – powiedział.

„Mona Lisa” podobnie jak wiele innych obrazów z XVI wieku, została namalowana na drewnianym panelu, który wymagał grubej warstwy podkładowej, powiedział Wallez. Naukowcy uważają, że Leonardo sporządził mieszankę proszku tlenku ołowiu z olejem lnianym, aby uzyskać grubą warstwę farby potrzebną do nałożenia pierwszej warstwy, nieświadomie tworząc rzadki związek.

Obecnie badaczom nie wolno pobierać próbek z arcydzieła, które znajduje się w Luwrze w Paryżu i jest chronione za szkłem, powiedział Wallez. Korzystając z mikropróbki z 2007 roku pobranej z obszaru dzieła sztuki tuż za ramą, naukowcy byli jednak w stanie przeanalizować farbę za pomocą zaawansowanej technologicznie maszyny zwanej synchrotronem. Akcelerator cząstek umożliwił zespołowi zbadanie składu próbki na poziomie molekularnym.

„Te próbki mają bardzo dużą wartość kulturową” – powiedział Wallez. „Nie można sobie pozwolić na pobranie dużych próbek z obrazu, dlatego najlepszym sposobem na ich analizę jest synchrotron”.

Z badania wynika, że ​​podstawowa warstwa muralu Leonarda „Ostatnia wieczerza” ma taki sam skład chemiczny jak „Mona Lisa”, mimo że obraz został namalowany na ścianie. Wallez powiedział, że naukowcy mieli do zbadania znacznie szerszy zakres próbek z „Ostatniej wieczerzy” (w sumie 17), które pochodziły z odpadającej z biegiem czasu farby ze ściany.

„Mona Lisa” i „Ostatnia wieczerza” to dwa z niespełna 20 znanych obrazów, które Leonardo namalował za swojego życia. Badacze mają nadzieję, że z czasem odkryją więcej na temat artysty i jego dzieł.

Artykuł Nieznana tajemnica obrazu „Mona Lisa” pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

„Po prostu wpadam w taki trans” – Stone powiedziała o swojej codziennej praktyce malarskiej w wywiadzie dla CNN. W tym tygodniu pokazała owoce tej pracy na swojej pierwszej wystawie w tej części USA „Welcome to My Garden”, którą można oglądać do 3 grudnia w C. Parker Gallery w Greenwich w stanie Connecticut.

Tytuł wystawy nawiązuje do jednego z 19 prezentowanych obrazów – wysokiego na 6 stóp płótna przedstawiającego upiorną wężową postać owiniętą wokół pary starannie namalowanych kwiatów. 

„Planeta jest naszym ogrodem” – powiedziała Stone o symbolice stojącej za pracą. „Myślę, że wielu ludzi lekceważy planetę, udając, że nie ma zmian klimatycznych ani kryzysu klimatycznego związanego z ochroną środowiska. Jeśli po prostu to zignorują, to ziemia zniknie”.

Wiele prac prezentowanych na wystawie odwołuje się do kwestii społecznych, ale także osobistych doświadczeń. „Stworzyłam te prace, aby zrozumieć istotę czystej kreatywności, która wypływa z najgłębszej prawdy” – powiedziała Stone w oświadczeniu towarzyszącym wystawie. „Aby pozbyć się hałasu, osądów i zanieczyszczeń, które przyciągają nasze społeczeństwo”.

Jeden z obrazów „Stan spraw” przedstawia gniazdo krwawych żmij, które Stone porównał do patriarchalnego społeczeństwa, które wierzy, że może po prostu „brać i brać”, niezależnie od tego czy będą to zasoby naturalne, czy władza polityczna.

Tymczasem kontemplacyjny obraz „Jerozolima” został zainspirowany wizytą Stone kilka lat temu pod Ścianą Płaczu w mieście, gdzie modliła się o pokój. Zaprezentowanie go na wystawie, której otwarcie nastąpiło zaledwie kilka dni po niespodziewanych atakach Hamasu na Izrael, było dla niej niezwykle ważne, stwierdziła Stone, ponieważ „każda strata na wojnie jest dzieckiem jakiejś matki”.

Malarstwo stało się istotną formą ekspresji Stone, która stała się ikoną lat 90 dzięki rolom w filmach takich jak „Kasyno” i „Nagi instynkt”. Na przykład botaniczny obraz „To mój ogród, dupku” został namalowany dla przyjaciółki, która walczyła o dziecko i poroniła przed porodem w wieku 40 lat.

Kiedy teść kobiety kilka miesięcy później skomentował wagę dziecka, które nadal nosiła była „po prostu zdruzgotana” – wspomina Stone, dodając, że kazała swojej przyjaciółce przeciwstawić się teściowi. W odpowiedzi Stone namalowała surowe, postrzępione płótno. „Byłam po prostu bardzo wściekła. Byłam jak postać z kreskówki” – Stone wspominała proces twórczy.

Silne emocje towarzyszące pracom Stone’a spodobały się właścicielce galerii Tiffany Benincasa, która po wcześniejszej karierze na Wall Street prowadzi galerię sklepową w Greenwich od około 10 lat. „Czuje się energię tych dzie” – Benincasa powiedział o obrazach Stone’a. 

„Widoczne jest także zaangażowanie aktorki w swoją sztukę” – dodała galerystka. „Ona jest w to zaangażowana.”

Stone zaczęła malować jako dziecko pod okiem ciotki Vonne, która była artystką i wypełniła dom rodzinny malowidłami ściennymi. Przez krótki czas studiowała sztukę na Uniwersytecie Edinboro w swoim rodzinnym stanie Pensylwania, po czym pod koniec lat 70. rzuciła szkołę, aby zająć się modelingiem i aktorstwem. 

Jednak prezent od przyjaciółki w postaci zestawu do malowania podczas izolacji wywołanej pandemią Covid pobudził wybuch kreatywności, który skłonił Stone do wypełnienia jej sypialni swoimi dziełami sztuki, zanim zamieniła swoją posiadłości w Los Angeles w domowe studio. 

Stone poświęca teraz kilka godzin dziennie na malowanie. Na początku tego roku zorganizowała swoją pierwszą wystawę w Los Angeles w Allouche Gallery.

Artykuł Sharon Stone i jej nieznana sztuka. Aktorka maluje obrazy! pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Sprzedaż będzie pierwszą w Ameryce Północnej dedykowaną aukcją dzieł francuskiego oddziału długoletniej rodziny bankowej. Większość rzeczy nabył w XIX wieku baron James Mayer de Rothschild, jego żona Betty i ich syn Alphonse i od tego czasu pozostają w kolekcji ich potomków.

W kolekcji znajdują się dzieła sztuki nabyte przez rodzinę, zwłaszcza dzieła dawnych mistrzów, na czele z obrazem Gerrita Dou „Młoda kobieta trzymająca zająca z chłopcem przy oknie”. Obraz pochodzący z XVII wieku, którego cenę szacuje się na od 3 milionów do 5 milionów dolarów.

Do najstarszych przedmiotów na aukcji należy kameiczny portret rzymskiego cesarza Klaudiusza z I wieku n.e., przedstawiający rzymskiego cesarza Klaudiusza, którego wartość szacuje się na 200 000–300 000 dolarów. Przypadkowo kamea (półszlachetny kamień ozdobiony) ostatni raz trafiła na aukcję w Christie’s w 1899 r., kiedy to została sprzedana za 3750 funtów (czyli 496 000 dolarów według dzisiejszych pieniędzy), na krótko przed tym, jak przypuszcza się, że trafiła do kolekcji Rothschildów.

„Są to rzeczy ukrywane od końca XIX wieku. I gdybyś nie znał tej konkretnej gałęzi rodziny, nie widziałbyś o ich istnieniu” – powiedział w rozmowie telefonicznej Jonathan Rendell, zastępca prezesa Christie’s Americas. „To nie jest coś, co zwykle sprzedaje się w Nowym Jorku”.

Według Christie’s sprzedający to członkowie francuskiej gałęzi rodziny Rothschildów, którzy są potomkami Jamesa Mayera de Rothschilda, szczególnie chcieli przeprowadzić sprzedaż w Nowym Jorku. Rendell powiedział, że ta konkretna gałąź rodziny mieszkała w USA podczas II wojny światowej, dodając jednocześnie, że spodziewa się, że kolekcja „sprzedałaby się niesamowicie dobrze wszędzie”.

„Są to rzeczy ukrywane od końca XIX wieku. I gdybyś nie znał tej konkretnej gałęzi rodziny, nie widziałbyś ich” – powiedział w rozmowie telefonicznej Jonathan Rendell, zastępca prezesa Christie’s Americas. „To nie jest coś, czym zwykle bawimy się w Nowym Jorku. Bardziej prawdopodobne jest, że zobaczysz taką wyprzedaż w Europie”.

Według Christie’s nadawcy, członkowie francuskiej gałęzi rodziny Rothschildów, którzy są potomkami Jamesa Mayera de Rothschilda, szczególnie chcieli przeprowadzić sprzedaż w Nowym Jorku. Rendell powiedział, że ta konkretna gałąź rodziny mieszkała w USA podczas II wojny światowej, dodając jednocześnie, że spodziewa się, że kolekcja „sprawiłaby się niesamowicie dobrze wszędzie”.

W sprzedaży znajdują się również meble, ceramika (jak ważna włoska majolika renesansowa), srebro, gobeliny i biżuteria, które ilustrują wyraźny gust Rothschildów, który Rendell określił jako „niezwykłe połączenie przepychu i domowości”.

„To jest coś za czym za 100 – 150 lat temu rynek szalał. Nie mamy już w sprzedaży większych ilości tego typu rzeczy” – powiedział Rendell.

Aukcje będą odbywać się przez kilka dni, począwszy od wieczornej wyprzedaży 11 października po której nastąpią dwudniowa wyprzedaż i równoległa aukcja na żywo, podczas której ceny niektórych przedmiotów będą zaczynać się od 100 dolarów.

Jeśli chodzi o powód dla którego rodzina sprzedaje teraz kolekcję, Rendell uważa, że ​​może to oznaczać „racjonalizację” i „zmianę pokoleniową” w podejściu. „Nie wszyscy żyją już jak XIX-wieczni Rothschildowie, nawet Rothschildowie” – mówi.

Artykuł Cenne skarby z kolekcji rodziny Rothschildów wystawione na sprzedaż! pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Monochromatyczna twórczość poznańskiego fotografa Szymona Brodziaka jest regularnie nagradzana na arenie międzynarodowej. Artysta zdobył już 117 nagród fotograficznych, między innymi na MonoVisions w Londynie, Muse Photography Awards oraz International Photography Awards w Nowym Jorku czy też Tokyo International Awards. Czy można zaryzykować stwierdzenie, że jest to najbardziej utytułowany współczesny polski fotograf?

Zdjęcia Brodziaka to bardzo przemyślane plany, które przypominają kadry z filmów. Bohaterkami ujęć są przede wszystkim kobiety, ponieważ artysta uwielbia opowiadać historie z ich udziałem i podziwiać piękno. Inspirują go miejsca – opuszczone zamki, przestrzenie pofabryczne, ale również dalekie podróże –  tam realizuje swoje perfekcyjne monochromatyczne wizje. W najbliższy czwartek (7 września) o godz. 19:00 w Elektrowni Powiśle (na tarasie Lumen Rooftop Bar) Szymon Brodziak zaprezentuje klasyki, jak również najnowsze nagrodzone fotografie oraz podzieli się opowieścią o historii ich powstania. Po premierze autorskich i kolekcjonerskich dzieł w Elektrowni Powiśle, trafią one do oferty czasowej DESA Modern.

Cykl wydarzeń DESA Modern. Spotkania ze sztuką w Elektrowni Powiśle, obejmujący wernisaże prac polskich artystów, ma na celu propagowanie kultury i popularyzację sztuki w świadomości odbiorców. DESA Modern, jako galeria sztuki specjalizująca się w sztuce współczesnej połączyła siły z Elektrownią Powiśle – ważnym pod względem historycznym i kulturowym miejscem na mapie Warszawy. W industrialnej przestrzeni cyklicznie są prezentowane kolekcje wybitnych twórców oraz uznanych artystów młodego pokolenia.

Trzecie z cyklu spotkanie ze sztuką DESA Modern w Elektrowni Powiśle odbędzie się 7 września o godz. 19:00 w Lumen Rooftop Bar w Elektrowni Powiśle. Wstęp jest bezpłatny. 

Szymon Brodziak – visualteller, mistrz fotografii czarno-białej. Podczas Festiwalu Filmowego w Cannes, uznany za najlepszego na świecie fotografa czarno-białych kampanii reklamowych przez jury FashionTV Photographers Awards (2013).  Zdobywca 1. miejsca w konkursie World’s Top 10 Black & White Photographers 2019 by One Eyeland. Najmłodszy artysta, którego prace zostały wystawione w Muzeum Fotografii – legendarnej Fundacji Helmuta Newtona w Berlinie (2015).

Artykuł Spotkanie ze sztuką DESA Modern w Elektrowni Powiśle – Szymon Brodziak pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Według domu aukcyjnego Sotheby’s, obraz przedstawiający niezidentyfikowaną kobietę, „Dame mit Fächer” (Dama z wachlarzem) był jednym z dwóch obrazów znalezionych w pracowni austriackiego artysty po jego śmierci w 1918 roku.

Ogłaszając sprzedaż w ostatnią środę, Sotheby’s nazwał portret Klimta „ostatnim arcydziełem”. Tymczasem szef domu aukcyjnego ds. sprzedaży impresjonistów i sztuki nowoczesnej, Thomas Boyd Bowman, opisał dzieło jako „oszałamiające”.

„Piękno i zmysłowość portretu tkwi w szczegółach: drobinki błękitu i różu, które ożywiają skórę modelki, pierzaste linie jej rzęs i zaciśnięte usta, które nadają jej twarzy charakteru” – powiedział w komunikacie prasowym.

Namalowany w 1917 roku „Dame mit Fächer” jest przedstawiany w typowym dla Klimta bogatym, ekspresyjnym stylu. Podobnie jak większość jego twórczości, ukazuje wpływy wschodnioazjatyckie, które ukształtowały jego twórczość — nie tylko w wachlarzu trzymanym przez jego nieznaną muzę, ale także w wykorzystaniu motywów feniksa i kwiatu lotosu. 

Tymczasem spłaszczona perspektywa tła przywołuje na myśl japońskie drzeworyty, które zajmowały ważne miejsce w sporej azjatyckiej kolekcji sztuki malarza.

Większość najbardziej znanych dzieł Klimta (w tym jego kultowy „Pocałunek”) wyłoniła się z jego wcześniejszej „Złotej fazy”, w której często włączał do swojej sztuki płatki złota. 

Ten okres jego kariery zakończył się na przełomie lat 1910 i 1910. Ale Klimt w chwili śmierci miał 55 lat, był u szczytu artystycznego rozkwitu i tworzył jedne ze swoich najbardziej znakomitych i eksperymentalnych dzieł, powiedziała w oświadczeniu Helena Newman, szefowa Sotheby’s ds. sztuki impresjonistycznej i współczesnej.

„Dame mit Fächer” to jeden z nielicznych portretów Klimta, które wciąż znajdują się w prywatnych rękach. Obraz ma kształt kwadratu i mierzy około jednego metra zarówno wysokości, jak i szerokości. 

Newman zauważył również, że – w przeciwieństwie do wielu najbardziej znanych portretów Klimta – praca nie była zamówieniem, co oznacza, że ​​​​prawdopodobnie została namalowana dla jego własnej przyjemności.

Obraz był wcześniej własnością wiedeńskiego przemysłowca Erwina Böhle, przyjaciela i mecenasa Klimta. Później został zakupiony przez kolekcjonera sztuki Rudolfa Leopolda, który sprzedał go rodzinie obecnego właściciela w Sotheby’s w 1994 roku za mniej niż 12 milionów dolarów według bazy danych Artnet. 

Od tamtej pory obraz nie pojawił się na aukcji, chociaż został wystawiony w zeszłym roku w Belwederze, austriackim muzeum, w którym znajduje się „Pocałunek” i kilka innych ważnych dzieł Klimta.

Wartość obrazów Klimta eksplodowały na wartości w ciągu ostatnich dwóch dekad. Austriak jest teraz jednym z nielicznych artystów, których prace sprzedano za dziewięciocyfrowe sumy. 

Rekord aukcyjny Klimta należy obecnie do obrazu „Birch Forest”, należącego do nieżyjącego już współzałożyciela Microsoftu, Paula G. Allena, który w zeszłym roku po śmierci amerykańskiego miliardera osiągnął na aukcji kwotę 104,5 miliona dolarów.

Oficjalna strona WWW aukcji.

Artykuł Ostatnie dzieło Gustava Klimta trafi na aukcje. Cena będzie rekordowa! pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Nigdy wcześniej w ofercie polskiego domu aukcyjnego nie było aż tylu wybitnych dzieł sztuki sygnowanych nazwiskiem tak uznanej na świecie kolekcjonerki – jej zbiory to kolekcja najbardziej znacząca w Polsce, odkrywcza, selektywna, naznaczona odwagą i wyjątkowym stylem. W wystawionej na sprzedaż części zbiorów znajdują się dzieła uznanych klasyków awangardy, ale też prace mniej znane – takie, na które sama kolekcjonerka zwróciła uwagę, odkrywając talent i potencjał artystów. Organizowana przez DESA Unicum aukcja prac zebranych w aż 5 katalogów, będzie potężnym zastrzykiem energii dla polskiego rynku, ale też z pewnością wzbudzi duże zainteresowanie zagranicą. Przedsięwzięcie stanowi także moment zwrotny w działalności społecznej kolekcjonerki – kontynuując rozwój kolekcji, działalność Fundacji Art Stations oraz Muzeum Susch, Grażyna Kulczyk chce w pełni poświęcić swój czas i środki promocji kobiet w świecie sztuki.

Te dzieła przez lata dały mi wiele radości, spełniły swoją rolę w mojej kolekcji – czasy, by żył dalej, nie chcę ich zawłaszczać

Grażyna Kulczyk

Kolekcjonowanie – misja, edukacja, pasja

„Sprzedaż dzieł z kolekcji Grażyny Kulczyk to najważniejsze wydarzenie na polskim rynku sztuki dlatego, że jest to nie tylko zbiór wybitnych wyrazów artystycznej kreacji, który inspiruje i budzi podziw, ale podobnie jak jej twórczyni – to symbol niebywałej wręcz odwagi i wiary w sprawczą moc sztuki. Ten pogląd wyraża się zarówno w doborze dzieł, obejmującym najważniejsze nurty i media sztuki powojennej i współczesnej, jak i roli, którą kolekcja odegrała – i nadal odgrywa – w życiu publicznym. Jednocześnie kolekcja ta nie bez przyczyny odzwierciedla kierunki rozwoju rynku sztuki – jest tak za sprawą wielkiej sprawczości osoby Grażyny Kulczyk, której kolekcjonerskie wybory miały wielki wpływ na całe środowisko. Nie jest przesadą stwierdzenie, że decyzje, które podejmowała kolekcjonerka, inspirowały innych do odwagi. Innym pozwalały dostrzec potencjał tam, gdzie dostrzegła go jako pierwsza. Taką właśnie rolę odgrywa projekt, który mamy przyjemność Państwu przedstawić„

– mówi Agata Szkup, Prezes Zarządu DESA Unicum –

„Jestem głęboko przekonana, że to wydarzenie będzie jak swoisty steryd wpuszczony w tkankę rynku sztuki. Dzięki kolekcji rynek zmienia perspektywę, nabiera tempa, sam poddaje się refleksji, aukcje powodują poruszenie wśród kolekcjonerów. Właściciel kolekcji w pewien sposób obnaża się przed światem ze swojej pasji, gustu, wrażliwości, a kupujący dają nowe życie dziełom, w nowych kontekstach. Jesteśmy bardzo dumni, że to właśnie nasza instytucja i zespół, dzięki zbieranemu przez lata doświadczeniu, są dziś w stanie zarządzać tym wielkim przedsięwzięciem – to aukcja to wydarzenie o skali i na poziomie światowym„.

„Dzielimy się dziś zbiorem niezwykłym – to niemal 200 dzieł, starannie wyselekcjonowanych i zebranych w pięć tematycznych katalogów: Awangarda, Klasyka, Pasja, Powiększenie i Odkrycia. Skąd pomysł na sprzedaż? Te dzieła przez lata dały mi wiele radości, spełniły swoją rolę w mojej kolekcji – czas, by żyły dalej, nie chcę ich zawłaszczyć. Wierzę, że mogą dać początek lub rozwinąć wiele kolejnych kolekcji, zainspirować innych, dać energię do promocji sztuki innym kolekcjonerom. A ja pójdę dalej, w kierunku, który jest mi najbliższy od lat: poświęcę się w 100% promocji kobiet w świecie sztuki. Linda Nochlin, amerykańska historyczka sztuki, napisała już w latach ’70 znany esej: Dlaczego w sztuce nie było wielkich artystek? (Why Have There Been No Great Women Artists?). Były, tylko o nich nie mówiono, nie wiedziano, nie promowano ich lub przypisywano sobie ich twórczość. Historię sztuki pisali mężczyźni. Mężczyźni, którzy tworzyli dzieła, którzy je kupowali, którzy je promowali. Mam poczucie, że mogę się przyczynić do tego, by to zmienić. Patrzę na tę aukcję jak na naturalny krok – wszystko, co robię, od stworzenia Starego Browaru, przez kolekcję czy aktywność w radach światowych muzeów i fundacji, po Muzeum Susch, pozwalało mi zawsze wpływać na rzeczywistość, kształtować ją poprzez kulturę. Bardzo wierzę w taką siłę sztuki. Dziś jestem pewna, że tej siły trzeba użyć, by z jednej strony zasiać ferment i wykreować impuls energii do innych kolekcji, a z drugiej – wspierać rolę i pozycję kobiet we współczesnym świecie. Mogę i chcę wykorzystać dziś swoje zasoby, by dawać kobietom głos. I temu poświęcę następne lata” –

– mówi Grażyna Kulczyk.

GK Collection i DESA Unicum – wspólna misja

Kluczem, który łączy filozofię Grażyny Kulczyk i domu aukcyjnego DESA Unicum, jest misyjne podejście do biznesu i wieloletnie społeczne zaangażowanie w promocję sztuki oraz jej znaczenia dla kultury, edukacji, rozwoju.

Kolekcja Grażyny Kulczyk, od wielu lat wymienianej na liście Top 200 Collectors prestiżowego magazynu Artnews, jest tylko jednym z elementów jej szerokiej działalności w zakresie promocji sztuki. Kolekcjonerka znana jest także ze swoich potężnych inwestycji, jak poznański Stary Browar, przez lata nazywany największą prywatną polską instytucją kulturalną (ponad 1500 wydarzeń kulturalnych w ciągu niemal 20 lat) czy szwajcarskie Muzeum Susch, zlokalizowane pomiędzy Davos i St. Moritz, które przyciąga tysiące gości z całego świata zarówno stałą wystawą niezwykłych dzieł polskich artystów, jak i wystawami zmiennymi, promującymi dzieła wybitnych kobiet artystek. Kolekcjonerka od lat angażuje się także w promocję sztuki Polski i regionu. Prezentowana kilka lat temu w Madrycie, w Santander Foundation, wystawa ponad 100 dzieł z jej kolekcji była jedną z największych w historii polskich ekspozycji sztuki nowoczesnej zagranicą. Stałą platformą realizacji szerokiej misji społecznej jest także działająca już niemal 20 lat Fundacja Art Stations, zajmująca się organizacją wystaw, performansów, koncertów, wydawaniem publikacji oraz realizująca programy edukacyjne i promująca sztukę współczesną w przestrzeni codziennego życia.

„DESA Unicum od początku istnienia przyświecała idea edukacji i rozwoju rynku, stworzenia jego mocnych podstaw merytorycznych, prawnych i formalnych, z których korzystać będą klienci i artyści. Przez lata nawiązaliśmy relacje z tysiącami kolekcjonerów i inwestorów, głównie polskich, ale też zagranicznych, którzy budują swoje kolekcje z naszym eksperckim wsparciem. Historycznie podejmowaliśmy się bardzo ambitnych wyzwań, tworząc pionierskie dla polskiego rynku projekty aukcyjne czy pozyskując dzieła sztuki, które były przez lata uznane za zaginione czy niedostępne dla szerokiego odbiorcy„

– mówi Juliusz Windorbski, Prezes DESA S.A.

Dziś DESA Unicum jako jedyny dom aukcyjny w Polsce może przeprowadzić tak złożoną operację, jaką jest sprzedaż prawie 200 dzieł sztuki z kolekcji Grażyny Kulczyk. Opracowaniem merytorycznym kolekcji zajmuje się zespół, który na co dzień przygotowuje aukcje sztuki współczesnej, nowego pokolenia czy fotografii. Koordynatorzy posiadają ogromne doświadczenie w badaniu i wycenie dzieł sztuki z analogicznych okresów. To przez ich ręce przechodziły dzieła, które osiągnęły na aukcjach rekordowe kwoty, ale również takie, które na rynku sztuki wcześniej były niedocenione, pominięte lub niedoszacowane.

Wystawę obiektów aukcyjnych będzie można obejrzeć w DESA Unicum, przy ul. Pięknej 1A w Warszawie w dniach 4 – 20 października.
Aukcje odbędą się w dniach 18 – 20 października 2022 r.

Artykuł Aukcja kolekcji Grażyny Kulczyk w DESA Unicum pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.