Urodził się 27 listopada 1942 roku na Wyspach Kanaryjskich jako syn hiszpańskiej matki i czeskiego ojca. Studiował języki i sztukę w Genewie, po czym przeniósł się do Paryża w 1965 roku, gdzie postanowił zostać scenografem. Podczas wizyty w Nowym Jorku w 1970 roku pokazał swoje projekty teatralne Dianie Vreeland, ówczesnej redaktor naczelnej American Vogue, która szlifowała projekty jego butów i zachęcała go do skupienia się na nich. 

Blahnik poznał sztukę robienia butów, odwiedzając fabryki, w których rozmawiał z operatorami maszyn, modelarzami i technikami. W 1971 roku był w Londynie, robiąc buty. Rok później Ossie Clark, potem najsłynniejszy projektant w Londynie, używał butów od Manolo i dlatego jego kariera zaczęła się rozkwijać. W 1973 roku otworzył swój pierwszy sklep na ulicy Old Church Street w londyńskiej dzielnicy Chelsea.

Blahnik jest rzemieślnikiem. Do perfekcji opanował znakomite kształtowanie kopyta buta z którego później tworzy się finalny projekt w zależności od typu stopy. Kopyta butów są po dziś dzień wykonywane ręcznie, ale przecież to dusza buta… Linie i fason jego butów są charakterystyczne prawie jak pismo odręczne, ale pozostają jednak rozpoznawalne jako wyjątkowe, niepowtarzalne projekty wykonane z precyzją i równowagą, wykwintny luksus na stopach. Blahnik zwykł mówić, że but „pomaga zmienić kobietę”, trudno się z tym nie zgodzić.

Z flagowego sklepu w Londynie, marka rozszerzyła się na całym świecie. Stany Zjednoczone doceniły żywiołowy blask Manolo Blahnika przez lata, a CFDA uhonorował jego talent nagrodami w 1987, 1990 1998. British Fashion Council zasypał go w nagrody w 1990, 1999 i 2003 roku, podczas gdy jego rodzima Hiszpania doceniła go nagrodą La Aguja de Oro (2001) i La Medalla de Oro en Merito en las Bellas Artes, przyznane przez Jego Wysokość Don Juana Carlosa I, króla Hiszpanii. 

W 2003 roku Design Museum w Londynie otworzyło główną wystawę jego prac. Zbiegając się z tym wydarzeniem, Thames & Hudson opublikował Rysunki, zbiór najlepszych szkiców wykorzystywanych przez Blahnika na początku procesu projektowania, które są tak samo pożądane jak same buty. W 2005 roku jego wieloletni przyjaciel Eric Boman opublikował Blahnik Bomana (Thames & Hudson), fotograficzne święto butów Blahnika, z wprowadzeniem Palomy Picasso, którego oboje poznali w latach siedemdziesiątych. 

W tym samym roku został nagrodzony przez zdobywcę Oskara Milenę Canonero za zaprojektowanie butów do filmu Sofii Coppoli, Marie Antoinette, za którą ta ostatnia zdobyła Oscara za najlepszy kostium. W listopadzie 2007 roku Manolo Blahnik otrzymał Honorowy Order Imperium Brytyjskiego w uznaniu jego statusu jako jednego z najbardziej udanych i wpływowych projektantów naszych czasów. We wrześniu 2008 r. Otrzymał również nagrodę Rodeo Drive Walk of Style Award.

Artykuł Sylwetka: Manolo Blahnik i jego buty pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.