Małe, owalne wizerunki „Jana i Jaapgena” – zamożnego hydraulika z holenderskiego miasta Lejda oraz jego żony – zniknęły na prawie dwa stulecia w prywatnej kolekcji rodzinnej.

Obrazy o wartości 11,2 miliona funtów (14,2 miliona dolarów) po szeroko zakrojonych badaniach zostały zaakceptowane jako część dzieła holenderskiego mistrza i zostały odsłonięte w ramach długoterminowego wypożyczenia w Rijksmuseum.

„To oszałamiające” – powiedział Jonathan Bikker, kustosz muzeum XVII-wiecznego malarstwa holenderskiego. „Działa zupełnie nieznane rzadko się zdarzają. Bardzo chcieliśmy je pokazać szerszej publiczności.”

Obrazy o wymiarach 19,9 na 16,5 centymetra przedstawiające 69-letniego Jana Willemsza van der Pluyma i 70-letniego Jaapgena Caerlsdra (którzy byli przyjaciółmi rodziny artysty) zostały najprawdopodobniej namalowane przez Rembrandta w 1635 r. „w ramach przysługi dla pary” w czasie, gdy był on najbardziej rozchwytywanym portrecistą w Amsterdamie, jak stwierdziło muzeum.

Jaapgen przyjeżdżał do Amsterdamu na chrzest i według Bikkera mógł poprosić Rembrandta o portrety, chcąc później wykonać większe kopie.

W istocie są to mniejsze wersje dwóch dużych dzieł, które nie są przypisywane Rembrandtowi, ale po raz pierwszy podejrzewano, że są dziełem holenderskiego mistrza, po tym jak archiwistka miejska w Amsterdamie Isabella van Eeghen odkryła wszystkie cztery dzieła w katalogu aukcyjnym z 1760 r. w 1977 r.

Dzięki „przekonującym dowodom” z rentgenografii, fotografii w podczerwieni i reflektografii, makrofluorescencji rentgenowskiej, stereomikroskopii i analizy próbek farby Rijksmuseum formalnie ustaliło atrybucję, a portrety zostały w lipcu wystawione na aukcji przez Christie’s w Londynie.

Bikker twierdzi, że styl, farba i przeróbki odpowiadały dziełu Rembrandta. „Te obrazy, biorąc pod uwagę ich styl, są bardzo szkicowe i spontaniczne, a tego po prostu kopista nie robi” – powiedział. „Są pentimenti (ślady wcześniejszego malarstwa) i inne bardzo drobne zmiany; wykonując kopię, starasz się być dokładna i precyzyjna, ale Rembrandt charakterystycznie dokonuje zmian w procesie malowania”.

Artykuł Zaginione najmniejsze portrety Rembrandta trafiają na wystawę pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Korzystając z dyfrakcji promieni rentgenowskich i spektroskopii w podczerwieni, zespół naukowców z Francji i Wielkiej Brytanii wykrył w tym kultowym dziele rzadki związek mineralny. Jak wynika z badań opublikowanych niedawno w czasopiśmie Journal of the American Chemical Society, odkrycie rzuca nowe światło na sposób malowania dzieł z początku XVI wieku.

Wraz z białym pigmentem ołowiowym i olejem w podstawowej warstwie farby znaleziono związek znany jako plumbonakryt. W badaniu opublikowanym w 2019 roku zidentyfikowano ten minerał w kilku XVII- wiecznych dziełach Rembrandta, ale badacze natknęli się na niego w dziełach z okresu włoskiego renesansu aż do ostatniej publikacji naukowców.

Toksyczny plumbonakryt tworzy się, gdy tlenki ołowiu łączą się z olejem. Z badania wynika, że ​​mieszanie tych dwóch substancji na palecie to technika stosowana później przez artystów, takich jak Rembrandt, aby pomóc farbie wyschnąć. Wykrycie rzadkiego związku w „Mona Lisie” sugeruje, że Leonardo mógł być pierwotnym prekursorem tej techniki – powiedział Gilles Wallez, autor najnowszego badania i profesor na Uniwersytecie Sorbona w Paryżu, który był także współautorem raportu za 2019 rok .

„Wszystko co pochodzi od Leonarda, jest bardzo interesujące, bo był oczywiście artystą, ale był też chemikiem, fizykiem – miał  mnóstwo pomysłów i był eksperymentatorem… próbującym udoskonalić wiedzę” – powiedział Wallez.

„Za każdym razem, gdy odkrywasz coś na temat jego procesów, odkrywasz, że wyraźnie wyprzedził swoje czasy” – powiedział.

„Mona Lisa” podobnie jak wiele innych obrazów z XVI wieku, została namalowana na drewnianym panelu, który wymagał grubej warstwy podkładowej, powiedział Wallez. Naukowcy uważają, że Leonardo sporządził mieszankę proszku tlenku ołowiu z olejem lnianym, aby uzyskać grubą warstwę farby potrzebną do nałożenia pierwszej warstwy, nieświadomie tworząc rzadki związek.

Obecnie badaczom nie wolno pobierać próbek z arcydzieła, które znajduje się w Luwrze w Paryżu i jest chronione za szkłem, powiedział Wallez. Korzystając z mikropróbki z 2007 roku pobranej z obszaru dzieła sztuki tuż za ramą, naukowcy byli jednak w stanie przeanalizować farbę za pomocą zaawansowanej technologicznie maszyny zwanej synchrotronem. Akcelerator cząstek umożliwił zespołowi zbadanie składu próbki na poziomie molekularnym.

„Te próbki mają bardzo dużą wartość kulturową” – powiedział Wallez. „Nie można sobie pozwolić na pobranie dużych próbek z obrazu, dlatego najlepszym sposobem na ich analizę jest synchrotron”.

Z badania wynika, że ​​podstawowa warstwa muralu Leonarda „Ostatnia wieczerza” ma taki sam skład chemiczny jak „Mona Lisa”, mimo że obraz został namalowany na ścianie. Wallez powiedział, że naukowcy mieli do zbadania znacznie szerszy zakres próbek z „Ostatniej wieczerzy” (w sumie 17), które pochodziły z odpadającej z biegiem czasu farby ze ściany.

„Mona Lisa” i „Ostatnia wieczerza” to dwa z niespełna 20 znanych obrazów, które Leonardo namalował za swojego życia. Badacze mają nadzieję, że z czasem odkryją więcej na temat artysty i jego dzieł.

Artykuł Nieznana tajemnica obrazu „Mona Lisa” pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Intymne obrazy przedstawiające krewnych holenderskiego mistrza to według domu aukcyjnego Christie’s ostatnie portrety Rembrandta pozostające jeszcze w rękach prywatnych, które nie ujawniły tożsamości zwycięzcy licytacji.

Podpisane i opatrzone datą 1635 obrazy przedstawiają starszą parę spokrewnioną z malarzem przez małżeństwo: bogatego hydraulika Jana Willemsza van der Pluyma i jego żonę Jaapgen Carels, którzy pochodzili z prominentnej rodziny z holenderskiego miasta Lejda.

Ich syn Dominicus van der Pluym był żonaty z kuzynką Rembrandta, Cornelią van Suytbroec. Para miała jedno dziecko – Karela van der Pluyma, który prawdopodobnie ćwiczył u Rembrandta i włączył do swojego testamentu jedynego żyjącego spadkobiercę artysty Tytusa.

W 1635 roku, w którym namalowano portrety, poddani nabyli ogród obok ogrodu matki Rembrandta w Lejdzie.

Przed aukcją eksperci z Christie’s powiedzieli w komunikacie prasowym, że portrety mają „niezwykłą, praktycznie nieprzerwaną linię pochodzenia”.

Dzieła pozostawały w rodzinie opiekunek do 1760 roku, rok po śmierci prawnuka pary Martena ten Hove. Portrety następnie udały się do Warszawy, do prywatnej kolekcji hrabiego Wincentego Potockiego, zanim na krótko trafiły do ​​kolekcji barona d’Ivry w Paryżu w 1820 r., a następnie Jamesa Murraya barona Glenlyona.

W czerwcu 1824 roku Murray wystawił dzieła na sprzedaż w Christie’s, gdzie ich aukcja opisywała je jako „Rembrandt – bardzo porywający i pięknie pokolorowany”.

Od tej sprzedaży prawie dwa wieki temu obrazy pozostawały w Wielkiej Brytanii w prywatnej kolekcji tej samej rodziny i były nieznane ekspertom. Ostatni właściciele nie zostali ujawnieni.

Henry Pettifer, szef domu aukcyjny Christie’s ds. obrazów starych mistrzów, powiedział CNN w majowym wywiadzie telefonicznym, że odkrycia dokonano kilka lat temu, w ramach „rutynowej wyceny zawartości domu”.

„Zdjęcia od razu wzbudziły ogromne zainteresowanie” – powiedział, dodając, że ówcześni właściciele też byli zaskoczeni.

Pettifer powiedział CNN, że był „niesamowicie podekscytowany” oglądaniem obrazów, ale „na tym etapie nie wyciągałem pochopnych wniosków”.

Szczegóły wcześniejszej sprzedaży w Christie’s przyspieszyły proces, po którym nastąpił długi okres badań w Rijksmuseum w Amsterdamie, gdzie portrety zostały zbadane i poddane analizie naukowej.

„Niezwykłe jest to, że obrazy były zupełnie nieznane. Nigdy nie pojawiły się w żadnej literaturze Rembrandta XIX czy XX wieku” – powiedział Pettifer.

Tożsamość opiekunów została potwierdzona dopiero przez naukowców z Rijksmuseum.

„Mały, bardzo intymny, bardzo spontaniczny” charakter obrazów wskazywał na bliski związek z artystą, powiedział Pettifer CNN.

„To nie są wielkie, formalnie zamówione obrazy” – powiedział. „Myślę, że są to najmniejsze portrety, które namalował jakie znamy”.

Obrazy zostały sprzedane w ramach aukcji Christie’s „Old Masters Part I”, która w czwartek w Londynie przyniosła ponad 68,5 miliona dolarów. Największą sprzedażą wieczoru była nieznana wcześniej praca flamandzkiego malarza Michaela Sweertsa, która kosztowała prawie 16 milionów dolarów.

Artykuł Nieznane portrety Rembrandta sprzedane za rekordową kwotę! pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.