Małe, owalne wizerunki „Jana i Jaapgena” – zamożnego hydraulika z holenderskiego miasta Lejda oraz jego żony – zniknęły na prawie dwa stulecia w prywatnej kolekcji rodzinnej.

Obrazy o wartości 11,2 miliona funtów (14,2 miliona dolarów) po szeroko zakrojonych badaniach zostały zaakceptowane jako część dzieła holenderskiego mistrza i zostały odsłonięte w ramach długoterminowego wypożyczenia w Rijksmuseum.

„To oszałamiające” – powiedział Jonathan Bikker, kustosz muzeum XVII-wiecznego malarstwa holenderskiego. „Działa zupełnie nieznane rzadko się zdarzają. Bardzo chcieliśmy je pokazać szerszej publiczności.”

Obrazy o wymiarach 19,9 na 16,5 centymetra przedstawiające 69-letniego Jana Willemsza van der Pluyma i 70-letniego Jaapgena Caerlsdra (którzy byli przyjaciółmi rodziny artysty) zostały najprawdopodobniej namalowane przez Rembrandta w 1635 r. „w ramach przysługi dla pary” w czasie, gdy był on najbardziej rozchwytywanym portrecistą w Amsterdamie, jak stwierdziło muzeum.

Jaapgen przyjeżdżał do Amsterdamu na chrzest i według Bikkera mógł poprosić Rembrandta o portrety, chcąc później wykonać większe kopie.

W istocie są to mniejsze wersje dwóch dużych dzieł, które nie są przypisywane Rembrandtowi, ale po raz pierwszy podejrzewano, że są dziełem holenderskiego mistrza, po tym jak archiwistka miejska w Amsterdamie Isabella van Eeghen odkryła wszystkie cztery dzieła w katalogu aukcyjnym z 1760 r. w 1977 r.

Dzięki „przekonującym dowodom” z rentgenografii, fotografii w podczerwieni i reflektografii, makrofluorescencji rentgenowskiej, stereomikroskopii i analizy próbek farby Rijksmuseum formalnie ustaliło atrybucję, a portrety zostały w lipcu wystawione na aukcji przez Christie’s w Londynie.

Bikker twierdzi, że styl, farba i przeróbki odpowiadały dziełu Rembrandta. „Te obrazy, biorąc pod uwagę ich styl, są bardzo szkicowe i spontaniczne, a tego po prostu kopista nie robi” – powiedział. „Są pentimenti (ślady wcześniejszego malarstwa) i inne bardzo drobne zmiany; wykonując kopię, starasz się być dokładna i precyzyjna, ale Rembrandt charakterystycznie dokonuje zmian w procesie malowania”.

Artykuł Zaginione najmniejsze portrety Rembrandta trafiają na wystawę pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Korzystając z dyfrakcji promieni rentgenowskich i spektroskopii w podczerwieni, zespół naukowców z Francji i Wielkiej Brytanii wykrył w tym kultowym dziele rzadki związek mineralny. Jak wynika z badań opublikowanych niedawno w czasopiśmie Journal of the American Chemical Society, odkrycie rzuca nowe światło na sposób malowania dzieł z początku XVI wieku.

Wraz z białym pigmentem ołowiowym i olejem w podstawowej warstwie farby znaleziono związek znany jako plumbonakryt. W badaniu opublikowanym w 2019 roku zidentyfikowano ten minerał w kilku XVII- wiecznych dziełach Rembrandta, ale badacze natknęli się na niego w dziełach z okresu włoskiego renesansu aż do ostatniej publikacji naukowców.

Toksyczny plumbonakryt tworzy się, gdy tlenki ołowiu łączą się z olejem. Z badania wynika, że ​​mieszanie tych dwóch substancji na palecie to technika stosowana później przez artystów, takich jak Rembrandt, aby pomóc farbie wyschnąć. Wykrycie rzadkiego związku w „Mona Lisie” sugeruje, że Leonardo mógł być pierwotnym prekursorem tej techniki – powiedział Gilles Wallez, autor najnowszego badania i profesor na Uniwersytecie Sorbona w Paryżu, który był także współautorem raportu za 2019 rok .

„Wszystko co pochodzi od Leonarda, jest bardzo interesujące, bo był oczywiście artystą, ale był też chemikiem, fizykiem – miał  mnóstwo pomysłów i był eksperymentatorem… próbującym udoskonalić wiedzę” – powiedział Wallez.

„Za każdym razem, gdy odkrywasz coś na temat jego procesów, odkrywasz, że wyraźnie wyprzedził swoje czasy” – powiedział.

„Mona Lisa” podobnie jak wiele innych obrazów z XVI wieku, została namalowana na drewnianym panelu, który wymagał grubej warstwy podkładowej, powiedział Wallez. Naukowcy uważają, że Leonardo sporządził mieszankę proszku tlenku ołowiu z olejem lnianym, aby uzyskać grubą warstwę farby potrzebną do nałożenia pierwszej warstwy, nieświadomie tworząc rzadki związek.

Obecnie badaczom nie wolno pobierać próbek z arcydzieła, które znajduje się w Luwrze w Paryżu i jest chronione za szkłem, powiedział Wallez. Korzystając z mikropróbki z 2007 roku pobranej z obszaru dzieła sztuki tuż za ramą, naukowcy byli jednak w stanie przeanalizować farbę za pomocą zaawansowanej technologicznie maszyny zwanej synchrotronem. Akcelerator cząstek umożliwił zespołowi zbadanie składu próbki na poziomie molekularnym.

„Te próbki mają bardzo dużą wartość kulturową” – powiedział Wallez. „Nie można sobie pozwolić na pobranie dużych próbek z obrazu, dlatego najlepszym sposobem na ich analizę jest synchrotron”.

Z badania wynika, że ​​podstawowa warstwa muralu Leonarda „Ostatnia wieczerza” ma taki sam skład chemiczny jak „Mona Lisa”, mimo że obraz został namalowany na ścianie. Wallez powiedział, że naukowcy mieli do zbadania znacznie szerszy zakres próbek z „Ostatniej wieczerzy” (w sumie 17), które pochodziły z odpadającej z biegiem czasu farby ze ściany.

„Mona Lisa” i „Ostatnia wieczerza” to dwa z niespełna 20 znanych obrazów, które Leonardo namalował za swojego życia. Badacze mają nadzieję, że z czasem odkryją więcej na temat artysty i jego dzieł.

Artykuł Nieznana tajemnica obrazu „Mona Lisa” pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Według domu aukcyjnego Sotheby’s, obraz przedstawiający niezidentyfikowaną kobietę, „Dame mit Fächer” (Dama z wachlarzem) był jednym z dwóch obrazów znalezionych w pracowni austriackiego artysty po jego śmierci w 1918 roku.

Ogłaszając sprzedaż w ostatnią środę, Sotheby’s nazwał portret Klimta „ostatnim arcydziełem”. Tymczasem szef domu aukcyjnego ds. sprzedaży impresjonistów i sztuki nowoczesnej, Thomas Boyd Bowman, opisał dzieło jako „oszałamiające”.

„Piękno i zmysłowość portretu tkwi w szczegółach: drobinki błękitu i różu, które ożywiają skórę modelki, pierzaste linie jej rzęs i zaciśnięte usta, które nadają jej twarzy charakteru” – powiedział w komunikacie prasowym.

Namalowany w 1917 roku „Dame mit Fächer” jest przedstawiany w typowym dla Klimta bogatym, ekspresyjnym stylu. Podobnie jak większość jego twórczości, ukazuje wpływy wschodnioazjatyckie, które ukształtowały jego twórczość — nie tylko w wachlarzu trzymanym przez jego nieznaną muzę, ale także w wykorzystaniu motywów feniksa i kwiatu lotosu. 

Tymczasem spłaszczona perspektywa tła przywołuje na myśl japońskie drzeworyty, które zajmowały ważne miejsce w sporej azjatyckiej kolekcji sztuki malarza.

Większość najbardziej znanych dzieł Klimta (w tym jego kultowy „Pocałunek”) wyłoniła się z jego wcześniejszej „Złotej fazy”, w której często włączał do swojej sztuki płatki złota. 

Ten okres jego kariery zakończył się na przełomie lat 1910 i 1910. Ale Klimt w chwili śmierci miał 55 lat, był u szczytu artystycznego rozkwitu i tworzył jedne ze swoich najbardziej znakomitych i eksperymentalnych dzieł, powiedziała w oświadczeniu Helena Newman, szefowa Sotheby’s ds. sztuki impresjonistycznej i współczesnej.

„Dame mit Fächer” to jeden z nielicznych portretów Klimta, które wciąż znajdują się w prywatnych rękach. Obraz ma kształt kwadratu i mierzy około jednego metra zarówno wysokości, jak i szerokości. 

Newman zauważył również, że – w przeciwieństwie do wielu najbardziej znanych portretów Klimta – praca nie była zamówieniem, co oznacza, że ​​​​prawdopodobnie została namalowana dla jego własnej przyjemności.

Obraz był wcześniej własnością wiedeńskiego przemysłowca Erwina Böhle, przyjaciela i mecenasa Klimta. Później został zakupiony przez kolekcjonera sztuki Rudolfa Leopolda, który sprzedał go rodzinie obecnego właściciela w Sotheby’s w 1994 roku za mniej niż 12 milionów dolarów według bazy danych Artnet. 

Od tamtej pory obraz nie pojawił się na aukcji, chociaż został wystawiony w zeszłym roku w Belwederze, austriackim muzeum, w którym znajduje się „Pocałunek” i kilka innych ważnych dzieł Klimta.

Wartość obrazów Klimta eksplodowały na wartości w ciągu ostatnich dwóch dekad. Austriak jest teraz jednym z nielicznych artystów, których prace sprzedano za dziewięciocyfrowe sumy. 

Rekord aukcyjny Klimta należy obecnie do obrazu „Birch Forest”, należącego do nieżyjącego już współzałożyciela Microsoftu, Paula G. Allena, który w zeszłym roku po śmierci amerykańskiego miliardera osiągnął na aukcji kwotę 104,5 miliona dolarów.

Oficjalna strona WWW aukcji.

Artykuł Ostatnie dzieło Gustava Klimta trafi na aukcje. Cena będzie rekordowa! pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Według muzeum, dzieło zatytułowane „Lilie wodne nr 1” to prawie 50-metrowy kawałek i jest największym dziełem Lego jakie Ai Weiwei kiedykolwiek stworzył.

Jego wersja przedstawia idylliczne stawy z liliami w domu Moneta w Giverny, ale po prawej stronie zawiera „ciemny portal” nawiązujący do dzieciństwa Ai w chińskim regionie Xinjiang. 

Plama ciemnych klocków Lego przedstawia drzwi do podziemnej ziemianki, w której artysta mieszkał ze swoim ojcem na wygnaniu w latach 60 – jak możemy przeczytać w komunikacie prasowym muzeum.

W „Liliach wodnych nr 1” chiński artysta „integruję impresjonistyczne malarstwo Moneta, przypominający nurt buddyzmu zen, oraz konkretne doświadczenia mojego ojca i mnie w zdigitalizowanym i pikselowym wydaniu” – powiedział Ai w oświadczeniu. 

„Klocki jako materiał, z ich solidnością i potencjałem do dekonstrukcji, odzwierciedlają atrybuty języka w naszej szybko rozwijającej się epoce, w której ludzka świadomość nieustannie ewoluuje”.

W swoich instalacjach i pracach Ai wykorzystał szereg materiałów – od ceramiki, drewna i porcelany po film, fotografię i przedmioty znalezione. Pod koniec lat 2000 artysta i aktywista dodał do swojego repertuaru klocki Lego.

Te kolorowe, skrupulatne prace obejmują setki portretów więźniów politycznych i zesłańców, stworzonych przez Ai na wystawę w 2014 roku. W następnym roku artysta trafił na pierwsze strony gazet, gdy Lego odrzuciło prośbę jego studia o zamówienia klocków do nowego projektu, co określił jako „cenzurę” (duńska firma później zmieniła swoją decyzję).

Podczas kontrowersji fani Ai i członkowie społeczeństwa wysłali mu własne klocki Lego, a te podarowane klocki zostaną również pokazane na jego nowym pokazie w Londynie w instalacji o nazwie „Untitled (Lego Incident)”.

Wystawa „Ai Weiwei: Making Sense” obejmie również inne instalacje stworzone na dużą skalę, w tym 200 000 porcelanowych dziobków z imbryków z czasów dynastii Song i tysiące fragmentów własnych rzeźb Ai, które zostały zniszczone, gdy jego pekińska pracownia została zburzona przez władze miasta w 2018 r.

Ai Weiwei: Making Sense można oglądać w Design Museum w Londynie od 7 kwietnia do 30 lipca.

Artykuł Chiński artysta Ai Weiwei odtworzył ogromny obraz Moneta z… Lego pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

Z roku na rok telewizor Samsung The Frame ewoluuje, aby jeszcze lepiej dopasować się do oczekiwań użytkowników. Nie zmienia się jednak koncept i idea, których ucieleśnienie stanowi od samego początku. W skrócie można je podsumować jednym zdaniem: telewizor do oglądania i sztuka do podziwiania.

Art Store: o ponad 40 proc. więcej dzieł do wyboru   

Znakiem rozpoznawczym telewizora The Frame jest Tryb Sztuka. Dzięki niemu na ekranie można podziwiać wyjątkową kolekcję obrazów i zdjęć, które pochodzą z zasobów renomowanych galerii i muzeów. Kiedyś, aby zobaczyć ulubione płótna, ustawialiśmy się w kolejkach do muzeów, dziś sztuka dostępna jest na wyciągniecie ręki, a może raczej w zasięgu pilota.

Wraz z The Frame Samsung zapewnił użytkownikom dostęp do sztuki. Dedykowany sklep Art Store to kolekcja dzieł pochodzących z renomowanych światowych galerii i muzeów. Obecnie w tym sklepie znajdziemy obrazy Cezanne’a, Rubensa, Moneta, Boscha, Klimta, Van Gogha, Alexa Webba czy Davida Alana Harveya.

Warto podkreślić, że w ciągu zaledwie roku kolekcja dzieł wzrosła o 40 proc. – z 850 w listopadzie 2018 roku do ponad 1200 obecnie.

W Art Store widzowie znajdą obrazy i fotografie pochodzące z blisko 30 instytucji kultury i agencji fotograficznych, takich jak Prado, Albertina, Tate, Uffizi, Luwr, Victoria and Albert Museum, Magnum Photos czy LUMAS. W październiku Samsung ogłosił partnerstwo z Państwowym Muzeum Ermitażu w Petersburgu.

Tym samym Art Store wzbogacił się o 52 obrazy rosyjskich i europejskich malarzy, w tym „Pole maków” Claude’a Moneta czy „Spotkanie Abrahama z Melchizedekiem” Petera Paula Rubensa.

Niezależnie od tego, czy wolisz godzinami wpatrywać się w jeden obraz, czy codziennie chciałbyś podziwiać inne dzieło, sklep Art Store dopasuje się do preferencji. W ramach miesięcznego abonamentu, w cenie ok. 22 PLN zyskujesz dostęp do wszystkich kolekcji bez ograniczeń. Możesz także zakupić wybrane, pojedyncze dzieło.

Telewizor The Frame już na starcie oferuje zestaw bezpłatnych grafik i zdjęć, który można wzbogacać dowolnie o własne prace graficzne czy fotografie.

Design i technologia

The Frame w 2019 zyskał wiele nowości także w aspekcie technologicznym. Piękne kolory ze 100% natężeniem oraz wysoka jakość obrazu 4K UHD to zasługa ekranu QLED i technologii kropek kwantowych, które dotychczas stosowane były w telewizorach serii QLED. To nie jedyne podobieństwa. The Frame ma do zaoferowania wszystko, co najlepsze w telewizorach Samsung, czyli intuicyjną obsługę i bogatą ofertę aplikacji VOD, czy minimalistycznego Jednego Pilota, który ułatwia codzienne użytkowanie.

Ten niezwykły telewizor jest dziełem samym w sobie. Dopracowany w każdym calu, z opcjonalnymi wymiennymi ramkami, z łatwością dopasuje się to każdej przestrzeni. Można go zamontować na kilka sposobów – korzystając ze standardowych nóżek lub ze stojaka Studio (sztaluga), ale najlepiej płasko przy samej ścianie za pomocą Uchwytu Przylegającego, który dostępny jest w zestawie z telewizorem. Co ważne: w każdym przypadku – dzięki połączeniu Jednym Prawie Niewidocznym Przewodem – pozbywamy się nieestetycznej plątaniny kabli.

The Frame w szerszej dystrybucji

Telewizor The Frame, który dotychczas dostępny był wyłącznie w salonach Samsung Brand Store, teraz trafi do szerszej dystrybucji w sieci RTV EURO AGD. W edycji na 2019 rok The Frame oferowany jest w czterech wielkościach 43/49/55 i 65 cali.

Artykuł 1200 obrazów na Twojej ścianie pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.