Naszą recenzję restauracji DOCK19 by Mateusz Gessler możesz przeczytać tutaj.

Wykwintna kuchnia i architektura mają ze sobą wiele wspólnego. Łączą poszczególne składniki w całość, ściśle wiążąc się z zastanym kontekstem kulturowym i kreatywnością. Łatwo zrozumieć, jak kultury zmieniały się na przestrzeni czasu, obserwując, jak zmieniała się ich kuchnia; to samo można powiedzieć także o architekturze. W obu przypadkach produkt końcowy opiera się na interakcji międzyludzkiej, ożywając poprzez osobiste doświadczenie. Obopólne zrozumienie, doświadczenie pracowni w tworzeniu wnętrz restauracji i poszanowanie historycznej tkanki dawnej Elektrowni, sprawiły, że Mateusz Gessler bez wahania zdecydował się powierzyć przygotowanie projektu swojej kolejnej restauracji w ręce Borisa Kudlicki i jego zespołu.

Historycznie w budynku restauracji DOCK19 by Mateusz Gessler znajdował się niegdyś keson, który przez ponad 100 lat wodą z Wisły ochładzał turbiny maszynowni. Dlatego właśnie te dwa elementy —woda i prąd stały się punktami wyjściowymi procesu projektowego. Dzięki zachowaniu postindustrialnego charakteru przestrzeni, w obecnym wnętrzach DOCK19 goście mogą przyglądać się działającym niegdyś suwnicom, przemysłowym hakom i instalacji elektrycznej, której Boris Kudlicka with Partners postanowili dać drugie życie. Cztery suwnice: jedna z nich znajdująca się na „wieży” oraz trzy znajdujące się wzdłuż całego budynku, są ściśle powiązane z historią budynku i jego dawną funkcją. Rytm słupów przyściennych od początku spodobał się architektom, będąc ściśle związany z szynami, po których jeździły kiedyś suwnice. Poprzez zabiegi takie jak dodanie okładziny stalowej na bokach słupów, podkreślono go jeszcze bardziej.

Sam kształt budynku; prawie 45 m długości i trochę ponad 6m szerokości, okazał się być dla architektów niemałym wyzwaniem pod względem funkcjonalnym. Konstruując przestrzeń, postawiono na kolorystykę zdefiniowaną przez odcienie wody, a sama bryła budynku budzi luźne skojarzenie ze statkiem, na którego pokład Mateusz Gessler zabiera w rejs po wyjątkowych smakach dwóch kontynentów. Pierwszą konotacją materiałową z energią elektryczną jest motyw miedzi, stąd wziął się charakterystyczny wzór miedzianych linii na niebieskiej posadzce, które przechodzą na filary przyścienne i stają się kinkietami. Motyw wody zdefiniował także główną kolorystykę lokalu. Pojawia się poprzez zastosowanie specjalnych szklanych kloszy, które poprzez swą strukturę imitują odbicia wody oraz użycie falistej stali ze strukturą przypominającą lekko wzburzoną taflę morza.

Budynek niejako „wymusił” centralną pozycję baru, która w luźny sposób nawiązuje do statku poprzez swój kształt i proporcje. Podczas prac nad koncepcją projektową inspiracji szukano w morskich głębinach podwodnego świata. Motywem wyjściowym były meduzy, ich nieoczywiste kolory i kształty. „Nie bylibyśmy sobą, gdyby we wnętrzu nie pojawił się element surrealistyczny, odbiegający od motywu przewodniego. W tym przypadku była to instalacja inspirowana bramą do lunaparku. To właśnie ona wieczorami rozświetla wnętrze, wprawiając podczas weekendów gości w bardziej klubowy nastrój” – mówi Agata Motyka, architekt odpowiedzialna za projekt. Z początku projekt artystycznej instalacji w strefie wieży był bardziej dosłowny, z czasem przybrał bardziej abstrakcyjną, ale nadal wielokolorową formę.

 „Nasza filozofia projektowa bywa opisywana jako „wzniosły komfort” i myślimy, że jest w tym trochę prawdy. W projektowanych restauracjach lubimy tworzyć emocje przypominające wyjście do teatru. Eskapizm przenosi nas w przypadku DOCK 19 z ulic Powiśla do trochę innego świata. Goście  kulinarnego okrętu pod wodzą Mateusza Gesslera, „zatapiają” się w niewymuszonej atmosferze tego miejsca i fantastycznych daniach serwowanych często przez samego Mateusza.  Zaprojektowane przez nas restauracje, takie jak DOCK 19, Epoka w hotelu Raffles czy Belvedere, mają sprawiać, że pobyt w nich staje się kulinarną i wizualną ucztą” – mówią Weronika Libiszowska i Rafał Otłog, architekci i współwłaściciele warszawskiej pracowni Borisa Kudlicki.

Artykuł Boris Kudlicka zaprojektował wnętrza DOCK 19  by Mateusz Gessler pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.

[Recenzja pisana na dwie głowy]

W tygodniu w lokalu zjemy śniadanie już od 08:00, co ma istotne znaczenie dla komfortu całej społeczności korporacyjnej znajdującej się w najbliższym otoczeniu. Restauracja jest czynna do ostatniego gościa, co z kolei przyciągnie wielu gości w weekendy. Prosta karta i nieliczne pozycje w menu na pierwszy rzut budzą pozytywne wrażenia. Nie inaczej jest z kolejnymi odczuciami. Ogromnym atutem restauracji fakt, że dania są serwowane również przez znanego miłośnika dobrego jedzenia, a zarazem założyciela restauracji – Mateusza Gesslera.

W karcie znajdziemy chociażby śledzia po warszawsku, włoską burattę z pieczonym pomidorem, krewetki z grilla w stylu Hong Kong i przede wszystkim króla przystawek – tatara z siekanej polędwicy wołowej, na który padł mój wybór. Doskonałej jakości mięso, perfekcyjny kolor i stopień rozdrobnienia, a przy tym idealnie dobrane dodatki i perfekcyjne podanie. Czy można chcieć czegoś więcej? Nie sposób znaleźć słowa krytyki pod tym daniem, niemniej nie jest to najlepszy tatar, jaki można skosztować w stolicy, z całą pewnością jednak warto go spróbować.

Podczas naszej wizyty, nie sposób było także powstrzymać się od spróbowania jednego z wyjątkowo różnorodnie, a zarazem spójnie wyglądających dań głównych. Wybór był stosunkowo trudny: czerwone mięso, morskie ryby czy specjalności kuchni włoskiej? Właściwie każdy znajdzie tu coś dla siebie. W moim przypadku wybór padł na szkockiego łososia. Soczysta ryba podana z apetycznym kremem rakowym w otoczeniu zielonych warzyw. Jednym słowem pycha! To danie z pewnością zadowoli właścicieli wysublimowanych kubków smakowych. Wprawdzie porcje są nienachalne, to po uprzednim skosztowaniu tatara, musiałam powstrzymać się od zamówienia fondant’a czekoladowego. Nie zmienia to faktu, że następnym razem pewnie wybiorę inną wariację – danie główne i deser.

Cena łososia: 73 zł + 15 zł zielone warzywa.

Jak mawia właściciel „świat kuchni jest fascynujący i chcę Cię do niego zaprosić”, ja przyjęłam to zaproszenie i absolutnie nie żałuję. Z pewnością wrócę tu nie raz i zachęcam również Ciebie – przyjdź i skosztuj, co oferuje Dock19, a z pewnością poczujesz radość płynącą z jedzenia!

By: A

Po tym, jakże pięknym wstępie towarzyszki, przejdę do mojej części recenzji. Miejsce oceniam na spójne, serwujące kuchnię solidną i uczciwą. Pomysł wybrania się do Dock19 był absolutnie spontaniczny. Przejeżdżając Wybrzeżem Kościuszkowskim, zauważyliśmy nowe, interesujące miejsce, więc nie zastanawiając się długo, stwierdziliśmy, że wchodzimy.

Po wejściu „przejmuje” nas pani, która zawiaduje stolikami i po czarowaniu nas ogromnym zainteresowaniem restauracji i licznymi rezerwacjami, stwierdziła, że ciężko będzie o wolny stolik bez rezerwacji. Dziwnym trafem znalazł się jednak wolny stolik i to przy prawie pustej restauracji. Ten stan nie zmienił się drastycznie podczas naszej wizyty.

Wnętrze jest jak najbardziej spójne, klimatyczne ale jednocześnie eleganckie i intymne. Bardzo podobała nam się odległość między stolikami, która sprawia, że nikt nam nie zagląda do talerza i nie słyszy o czym rozmawiamy. Po sali krząta się Mateusz Gessler i na bieżąco doszkala i instruuje obsługę, o której nie mogę powiedzieć złego słowa – zna się na karcie, jest zawsze kiedy tego potrzeba oraz nie narzuca się wymuszoną uprzejmością czy mało śmiesznymi żartami.

Jedzenie jest jak najbardziej godne polecenia. Moim starym zwyczajem (i niejako testem danego miejsca) zamówiłem tatar wołowy, który był przygotowany z bardzo wysokiej jakości mięsa o pięknym krwiście czerwonym kolorze. Dodatki standardowe – grzybki, marynowana cebula, ogórek i jakaś zielona oliwa. Tatar został podany z lekko przypieczonym i chrupiącym chlebem. Jedynie czego mi brakowało w tej przystawce to masło do pieczywa. Nie był to najlepszy tatar jaki jadłem w życiu, ale był jak najbardziej przyzwoity.

Cena tatara: 50 zł.

Na drugie była polędwica wołowa rossini, czyli polędwica wołowa z foie gras. Polędwica była genialna, przygotowana w punkt (medium). Rozpływała się w ustach i nie potrzebna była interwencja piły mechanicznej, aby ją pokroić. Jakość mięsa tak jak w przypadku tatara oceniam wysoko. Delikatne mięso wołowe idealnie pasowało do równie delikatnego foie gras. Ten duet oceniam wysoko. Polędwica została podana z duszonym szpinakiem, który był poprawny choć brakowało mu czosnku i pieprzu. Należy pamiętać, że dania główne są podawane solo, dodatki zamawiamy osobno. Do polędwicy zamówiłem puree ziemniaczane, które było dobre, ale miałem wrażenie, że było przygotowane z proszku, ponieważ miało podobną strukturę. No chyba, że ktoś na kuchni potrafi przetrzeć ziemniaki na masę równie gładką co twarz Donatelli Versace.

Cena polędwicy: 115 zł + 12 zł puree.

Podsumowując. Dock19 oferuje solidną i smaczną kuchnię w cenach Warszawskich. Nie będę pisał czy ceny są wysokie czy niskie, to pozostawiam waszej ocenie.

Ja Dock 19 polecam.

Aktualizacja 07/01/2022: Tak jak mi się słusznie wydawało (czyli zerkając na sąsiednie stoliki) nie otrzymaliśmy „czekadałeka„, którym obecnie jest chleb i trzy rodzaje masła. Nie wiem czy to pomyłka obsługi bo byliśmy kilka dni po otwarciu, czy celowe działania, ale czuje pewien absmak. Nadto obsługiwał nas Mateusz Gessler, więc zakładam że miał baczenie na to co mamy na stoliku. Do tatara świeże pieczywo z masełkiem byłoby ok Panie Mateuszu…

By: M

Oficjalna strona WWW.

Artykuł DOCK19 by Mateusz Gessler – byliśmy w nowej restauracji znanego restauratora [Recenzja] pochodzi z serwisu LuxVibe.pl.